Pojęcie synchronizacji – Część 1

Na łamach strony poruszamy tematykę synchronizacji, numerologii w połączeniu z różnymi przekazami anielskimi, jak i czysto naukowymi. Najnowszą wartościową treścią z którą chcemy podzielić się z czytelnikami Lustrzanej Godziny jest najnowszy cykl opisujący synchroniczność. Podzieliliśmy tekst na kilka artykułów których tytuły prezentujemy z odnośnikami do stron poniżej:

  • Pojęcie synchroniczności  (Część 1)  <- jesteś tutaj
  • Teoria synchroniczności (Część 2)
  • Dowody na synchroniczność (Część 3)
  • Znaczenie, uznawanie wzorów i tworzenie (Część 4) - w opracowaniu
  • Korzystanie z synchroniczności na przykładzie psychoterapii (Część 5) - w opracowaniu
  • Wzmocnienie wartości pracy (Część 6) - w opracowaniu
  • Zrozumienie symbolizmu (Część 7) - w opracowaniu
  • Konsekwencje stosowania (Część 8) - w opracowaniu

Życzymy miłego studiowania tematyki synchroniczności.

Pojęcie synchronizacji – Część 1

Krótki wstęp

  • Jung zdefiniował synchroniczność jako zbieg okoliczności w czasie dwóch lub więcej przyczynowo niepowiązanych zdarzeń, które mają takie same lub podobne znaczenie.
  • Termin „synchron” odnosi się do pojedynczego zdarzenia koincydencyjnego charakteryzuje się (1) niskim prawdopodobieństwem, (2) połączeniem umysłu ze środowiskiem, (3) podobieństwem lub równoległością, (4) zwiększoną intensywnością emocjonalną i (5) niejednoznacznością znaczenia.
  • Oprócz prawdopodobieństwa i statystyki, teorie synchroniczności pochodzą z pomysłów wykraczających poza obecne naukowe zasady przyczynowości, w tym archetypy, nie lokalność i ekon meny, a także wyjaśnienia teologiczne.
  • Detektory synchronizacji na wyższych częstotliwościach są bardziej duchowe i religijne.
  • Podczas psychoterapii można omówić synchronizację (1) uspokoić pacjentów, że są to powszechne doświadczenia, (2) pomóc wzmocnić działający sojusz, (3) wywołać poczucie duchowości i wdzięczności oraz (4) zwiększyć świadomość subiektywnego – połączenia kontekstowe.
  • Problemy z pacjentami czasami ściśle równoległe problemy z terapeutą oferowanie możliwości dalszego rozwoju psychologicznego dla każdego uczestnika.

Pojęcie synchroniczności

    Jednoczesne wystąpienie dwóch zdarzeń zasadniczo nie byłoby nazywane przypadkiem. Na przykład ujrzenie błyskawicy, a następnie usłyszenie grzmotu byłoby uważane za związek przyczynowy. Słyszenie, jak klimatyzator włącza się w tym samym czasie, gdy ktoś zaczyna mówić, wydaje się być niepowiązanymi zdarzeniami, które mają miejsce w tym samym czasie i nie są nazywane przypadkiem. Rozumiemy, że błyskawica spowodowała grzmot i że nie było związku przyczynowego między głośnikiem a klimatyzatorem. Głośnik i klimatyzator zwykle nie są uważane za powiązane ze sobą.

    Są też czasy, w których dwa współwystępujące zdarzenia mogą nie być „tylko zbiegiem okoliczności”. Oczy mogą na pierwszy rzut oka wydawać się niezwiązane, jednak w zależności od postrzeganego podobieństwa oraz emocji generowanych przez połączenie, zdarzenia mogą być powiązane . Takie myślenie może stanowić podtekst myślenia paranoicznego lub może przedstawiać ostrzejsze spojrzenie na to, co naprawdę się dzieje. Na przykład kobieta dowiaduje się, że jej mąż decyduje się na szybką podróż do Chicago właśnie wtedy, gdy jej najlepsza przyjaciółka wyjeżdża do Chicago. Tylko zbieg okoliczności?

Zbiegi okoliczności

  Termin „zbieg okoliczności” jest zarezerwowany dla dwóch lub więcej zdarzeń zachodzących w bliskiej fizycznej lub czasowej bliskości, które wydają się być zaskakująco powiązane. Jeden z twoich pacjentów przybywających w czasie jego wizyty nie kwalifikuje się jako przypadek. Musi to być jakaś tajemnica, coś niewyjaśnionego, by zaskoczyć. Jakość zaskoczenia może zainicjować poszukiwanie sensu. Jeśli spotkasz pacjenta na targu rolnika, na którym rzadko robisz zakupy, zbieg okoliczności może być zaskakujący, ale nie ma dla ciebie szczególnego znaczenia. Jeśli pacjent ma tendencje paranoidalne, może w znacznym stopniu odczytać przypadkowe spotkanie. Optymalne wykorzystanie zbiegów okoliczności wymaga umiejętności rozważenia, w jaki sposób mogą one mieć znaczenie osobiste, a jednocześnie ich nadmiernej interpretacji lub przeceniania. Znaczenie zbiegu okoliczności znajduje się w oczach patrzącego (Hopke, 1997, s. 19–21). Ta sama scena w programie telewizyjnym lub filmie może wywoływać różne reakcje różnych widzów. Podobnie, niektóre zbiegi okoliczności wywołują silne reakcje emocjonalne, podczas gdy inne generują odpowiedzi „więc co?”. Stopień znaczenia może być odzwierciedlony przez intensywność reakcji emocjonalnej osoby doświadczającej. reakcja emocjonalna może być następnie „rozpakowana” ze względu na jej szczególne znaczenie

     Jung zdefiniował synchronizację na wiele różnych sposobów. (Dokładny przegląd różnych definicji Junga, patrz Clark, 1996.) Jego klasyczna definicja synchroniczności była „przypadkiem dwóch lub więcej przyczynowo niezwiązanych ze sobą wydarzeń, które mają to samo lub podobne znaczenie” (Jung, 1973 ). Jedno wydarzenie jest w umyśle, drugie w środowisku. Jest to połączenie między stanem wewnętrznym i zewnętrznym: między myślami, uczuciami i obrazami w umyśle a cechami i wydarzeniami w otoczeniu. Jego najczęściej cytowany przykład dotyczy pojawienia się chrząszcza przypominającego skarabeusza w oknie swojego gabinetu w tym samym czasie, gdy oporny pacjent opisywał sen dotyczący skarabeusza.

    Zaskakująca jednoczesność, według Junga, przełamała impas terapeutyczny, uwalniając w ten sposób pacjentkę do zbadania swojej nieświadomości pełniej niż przed wydarzeniem (Jung, 1973). Podczas gdy wiele znaczących zbiegów okoliczności obejmuje podobieństwa między światami wewnętrznym i zewnętrznym, wiele innych, poza klasyczną definicją Junga, występuje między umysłami lub wiąże się ze znaczącymi powiązanymi zdarzeniami zewnętrznymi (Main, 2007, s. 18–19). Niektórzy twierdzą, że mają ten sam sen – przykład synchronizacji między umysłem (Ryback i Sweitzer, 1988). ten sam numer lub idea wielokrotnie pojawiające się w rzeczywistości zewnętrznej stanowi przykład synchronizacji zewnętrzno-zewnętrznej (Kammerer, 1919). Jung nalegał również, aby równoczesność była wyróżniającą cechą synchroniczności, co ilustruje opowieść o marzeniu skarabeusza, w której chrząszcz pojawił się w oknie tak, jak śniący opisywał skarabeusza we śnie. Podczas gdy jednoczesność NAS zaskakuje doświadczającego, wiele zbiegów okoliczności ma miejsce kolejno – godziny lub dni później, a może nawet miesiące lub lata – które wciąż mogą się kwalifikować. Na przykład Main opisał człowieka, który zanurzając się w wizji Zachariasza czterech jeźdźców, których konie były czerwone, czarne, pstrokate i białe, wyszedł na balkon swojego hotelu, by powitać go czterema końmi (czerwony, czarny , pstrokaty i biały) pasący się poniżej. Jedenaście miesięcy później, podczas eksploracji naturalnego obszaru, odwrócił się i zobaczył pasące się w pobliżu kolejnych 4 konie tego samego koloru. Zaskoczyły go zbiegi okoliczności.

     W swojej dyskusji na temat paralelizmów, które mogą wystąpić między zdarzeniami wewnętrznymi i zewnętrznymi, Jung uwzględnił również następujące zjawiska: (1) jasnowidzenie – „widzenie” lub uświadamianie sobie czegoś, co znajduje się poza zasięgiem zmysłów i jest później weryfikowane ; (2) wstępne rozpoznanie – zdobycie wiedzy na temat tego, co wydarzy się w przyszłości, które w końcu się stanie; oraz (3) telepatia – komunikowanie się z innym umysłem lub umysłami bez użycia wizualnych, dotykowych lub słuchowych sygnałów zmysłowych. Trwa debata na temat nakładania się tych zjawisk psi i synchroniczności (patrz Mans eld, 1997; Storm, 1999). Zjawiska Psi mogą dostarczać informacje w nietypowy sposób poza innymi zwykłymi metodami, które zwiększają zasięg naszych zmysłów, takimi jak rozmowy telefoniczne, e-mail, wiadomości tekstowe, książki i inne media (Mayer, 2007). Ponieważ psi i bardziej wąska definicja synchroniczności mają pewne wspólne cechy, w tej dyskusji uwzględniamy zdarzenia psi.

    Aby uprościć użyte tutaj słowa, proponujemy, aby zdarzenie synchroniczne nazywało się „synchronizacją”, a osoba doświadczająca synchronizacji nazywała się „synchronizatorem”.

  Oferujemy następujące kryteria definiowania synchronizacji:

Niskie prawdopodobieństwo w synchroniczności

Występowanie dwóch małych prawdopodobieństw przez dwa małe prawdopodobieństwa / jednoczesne lub więcej zdarzeń zwykle (ale nie zawsze) w wąskich ramach czasowych, których nie można wytłumaczyć powszechnie akceptowanymi przyczynami. Wąskie „okno czasu” powoduje, że wystąpienie tych dwóch zdarzeń wydaje się nieprawdopodobne, a zatem generowanie znaczeń. Im niższe prawdopodobieństwo współwystąpienia zdarzeń, tym bardziej znaczący wydaje się przypadek.

Połączenie w trudnych warunkach synchroniczności

Współwystępowanie zdarzeń zwykle obejmuje myśl lub obraz oraz zdarzenie środowiskowe. Koegzystencja może również obejmować zdarzenia mentalne między dwiema lub więcej osobami lub między dwoma lub więcej wydarzeniami środowiskowymi.

Podobieństwa w synchroniczności

Współwystępujące zdarzenia są w pewien sposób podobne; ich podstawowe wzorce wydają się równoległe.

Intensywność emocjonalna w synchroniczności

Intensywność emocjonalna i niskie prawdopodobieństwo wywołuje reakcję emocjonalną w synchronizatorze. Im silniejsze emocje, tym większa motywacja do znalezienia znaczenia

Znaczenie przyczynowe w synchroniczności

Znaczenie nie jest wyjaśnione znanymi przyczynami i skutkiem, dlatego wymaga subiektywnej analizy, aby zrozumieć, w przeciwieństwie do przyczynowo powiązanych przypadków, takich jak grzmot towarzyszący błyskawicom, które są łatwo wyjaśnione.