Teoria synchroniczności – Część 2

Na łamach strony poruszamy tematykę synchronizacji, numerologii w połączeniu z różnymi przekazami anielskimi, jak i czysto naukowymi. Najnowszą wartościową treścią z którą chcemy podzielić się z czytelnikami Lustrzanej Godziny jest najnowszy cykl opisujący synchroniczność. Podzieliliśmy tekst na kilka artykułów których tytuły prezentujemy z odnośnikami do stron poniżej:

  • Pojęcie synchroniczności  (Część 1)
  • Teoria synchroniczności   (Część 2) <- jesteś tutaj
  • Dowody na synchroniczność (Część 3)
  • Znaczenie, uznawanie wzorów i tworzenie (Część 4) - w opracowaniu
  • Korzystanie z synchroniczności na przykładzie psychoterapii (Część 5) - w opracowaniu
  • Wzmocnienie wartości pracy (Część 6) - w opracowaniu
  • Zrozumienie symbolizmu (Część 7) - w opracowaniu
  • Konsekwencje stosowania (Część 8) - w opracowaniu

Życzymy miłego studiowania tematyki synchroniczności.

Teoria synchroniczności – Część 2

Teoria synchroniczności

    Jak odzwierciedlono synchroniczność i jej kryteria w poprzedniej części artykułu na końcu, Jung scharakteryzował synchroniczność jako przypadkową: zbieżności nie można było wyjaśnić konwencjonalnymi naukowymi i filozoficznymi zasadami przyczyny i skutku (Jung, 1973). Charakterystyka nie miała sugerować, że nie było możliwych przyczyn, ale aby je zrozumieć, musimy rozszerzyć obecnie akceptowane poglądy naukowe. Próby wyjaśnienia synchroniczności wykorzystały kilka teorii, w tym koncepcję archetypów Junga, a także obserwacje z fizyki kwantowej – zwłaszcza „nielokalność”. Dodajemy pojęcie „eko-mężczyzny” (umysł osadzony w środowisku). Wielu twierdzi, że synchronizację najlepiej wyjaśnić prawami prawdopodobieństwa jako przypadkami. Żadna z tych teorii nie ma być jeszcze sprawdzonym wyjaśnieniem. W tym momencie musimy zaakceptować to ograniczenie i zastanowić się, czy znacząca zbieżność jest praktyczna, nawet jeśli nie rozumiemy, dlaczego tak się dzieje. Jak sny, synchronizacja pojawia się w naszej świadomości. Podobnie jak sny, synchronizacje mogą być uważane za bezużyteczne produkty uboczne naszych aktywnych mózgów lub obrazów o różnych potencjałach do przydatnego komentarza na temat naszej osobistej egzystencji. Przyczyna. Myślenie przyczynowe utrzymuje, że efekt jest poprzedzony innym zdarzeniem: pierwsze zdarzenie powoduje drugie. Ludzie uczą się: „Jeśli zrobię X, wtedy stanie się Y”. Ponieważ „Y” nie zawsze się zdarza, kojarzymy wysokie prawdopodobieństwo połączenia między X i Y. 

  Przyczyną może być zatem prawdopodobieństwo statystyczne (Storm, 1999). Zdarzenia składające się na synchron nie mają widocznego związku statystycznego, nie mogą być rozumiane przez związki przyczynowe, a zatem wydają się leżeć poza obowiązującymi konwencjonalnymi prawami naszych obecnych wyobrażeń o rzeczywistości. Spekulacje, które są opracowywane w celu wyjaśnienia znaczących zbiegów okoliczności, wykorzystują złożone teorie, aby wyjaśnić kult i zrozumieć wydarzenia. Tam, gdzie równowaga między bezsensownością a znaczeniem jest determinowana przez przekonania każdego obserwatora: jesteśmy albo osadzeni w świecie symboli oczekujących na ich rozpoznanie i użycie, albo w świecie zimnym, niezaangażowanym i pozbawionym relacji z nami. . Aby dotknąć paradoksu tych polaryzacji, rozważ znaczenie słowa „przypadek” jako bezpośrednie powtórzenie tego konfliktu. W kontekście prawdopodobieństwa przypadek oznacza „mało prawdopodobne”, jak w przypadku zdarzeń losowych. W innych kontekstach przypadek oznacza „szansę”, podobnie jak „dać szansę szansie”. Szansę można interpretować jako dość statystyczną lub dojrzałą z możliwościami.

Archetypy w synchroniczności

  Archetypy. W każdym ludzkim umyśle, na różnych poziomach świadomości, znajdują się wzorce funkcji psychicznych, które porządkują i warunkują ludzką wiedzę i doświadczenie. Jako elementy funkcji mózgu działają w przede wszystkim nieświadomych trybach, które filtrują i organizują zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne dane wejściowe (Viamontes i Beitman, 2007). W greckiej filozofii były znane jako platońskie idee i formy, które nadają światu jego kształt i znaczenie, a dla Arystotelesa nadawały cel procesom życia. Dla Kanta były to kategorie a priori; dla Blake’a, mitycznych bogów i bogiń (e Immortals); a dla Freuda pierwotne instynkty. Te uniwersalne zasady napędzają, kształtują i przenikają świat ludzkich doświadczeń (Tarnas, 2006, s. 81–84). Podsumowując Jung, Tarnas to zasugerował

Wydaje się, że poruszają się zarówno z wewnątrz, jak i z zewnątrz, manifestując się jako impulsy, emocje, obrazy, idee i struktury interpretacyjne w psychice wewnętrznej, ale także jako konkretne formy, wydarzenia i konteksty na świecie, w tym zjawiska synchroniczne. (Tarnas, s. 84)

Przykłady sytuacji archetypowych

    Przykłady sytuacji archetypowych obejmują śmierć i umieranie, narodziny, małżeństwo, romans, wojnę, ruinę finansową, nagłe bogactwo, zdradę, utratę pracy, heroizm, cud, piękno, rozpacz, izolację, seks, agresję, kobiecość i męskość, chorobę, radość. a archetypy różnią się i łączą ze sobą; są współzależne. oczy są jak akordy w muzyce, z których każda stoi samotnie, tworząc operę naszego życia.

  Jung wierzył w korelację między archetypami a synchronicznością – że synchronizacje są powiązane z aktywacją archetypów. Zasugerował, że archetypy ulegają „konstelacji” lub aktywacji podczas potężnych zdarzeń synchronicznych, ale wahał się przypisać związek przyczynowy między aktywowanym archetypem a synchronem (Jung, 1973). Dowody z opowiadań i ankiet wyraźnie wskazują, że częstotliwość znaczących zbiegów okoliczności wzrasta podczas narodzin, śmierci, małżeństwa i innych ważnych zmian w życiu. Każda z tych zmian jest powiązana z archetypem (narodziny i odrodzenie; śmierć i przemiana), stanowiąc poparcie dla wiary Junga. To, w jaki sposób aktywowany archetyp prowadzi do synchronizacji, nie jest jasne. Praktycznym koncepcyjnym podejściem do zrozumienia związku między archetypem a znaczącym zbiegiem okoliczności jest wzięcie pod uwagę, że istnieje między nimi zgodność, a nie, że są one powiązane poprzez łańcuch przyczynowy zdarzeń. Określenie kategorii aktywowanego archetypu może pomóc w wyjaśnieniu znaczenia zbiegów okoliczności.

    Na przykład, jeśli podczas dramatycznego wydarzenia życiowego zachodzi silna emocjonalnie synchronizacja, jej znaczenie można zrozumieć w kontekście aktywowanego archetypu. Kobieta w samolocie, wracająca do San Francisco ze ślubu owdowiałego ojca do swojej drugiej żony, siedzi obok mężczyzny wracającego do San Francisco po pogrzebie ojca. przyciągają się do siebie. to niezwykły zbieg okoliczności dwóch żyć. Czy główne wydarzenia życiowe, w których utrata i zmiana rodziny są tak podkreślane, powinny być interpretowane w taki sposób, aby sugerować, że przystępują do odkrywania wzajemnych relacji? podczas eksploracji należy oczywiście wziąć pod uwagę obiektywne cechy potencjalnej kompatybilności. Archetypowa moc śmierci i transfery przyspiesza ruch w kierunku eksploracji i być może otwartość na obie możliwości – zbieg okoliczności z przyszłym znaczeniem lub pełne emocji przypadkowe wydarzenie, które należy zapamiętać tylko jako interesujące spotkanie.

Fizyka kwantowa

  Fizyka kwantowa. Aspekty fizyki kwantowej zmieniają filozoficzne i psychologiczne poglądy na rzeczywistość. Eksperymenty kwantowe pokazują, że przynajmniej w mikroświatach cząstek subatomowych elektrony zmieniają swój ruch podczas obserwacji. Znani jako zasada nieoznaczoności Heisenberga, fizycy uczą nas, że możemy znać tylko jedną z dwóch uzupełniających cech artykułu. Na przykład, podczas pomiaru prędkości (lub pędu) elektronu jego lokalizacja staje się niepewna; podczas pomiaru jego położenia prędkość staje się niepewna. oznacza niepewność wynikającą z „interakcji” urządzenia pomiarowego z tym, co jest mierzone. Fotony światła używane do określania pozycji elektronu „wypychają” elektron z jego kursu, przesłaniając jego położenie lub zmieniając jego prędkość.

W fizyce kwantowej przestrzeń i czas są bardziej elastyczne i bardziej współzależne. Pojęcie „teraz” staje się coraz bardziej niejednoznaczne, bardziej kultowe do zdefiniowania (Mans eld, 1995). Przyczyna i skutki stają się coraz bardziej tajemnicze. Na przykład nikt nie jest w stanie przewidzieć ani kontrolować, która z wielu radioaktywnych cząstek w zestawie takich cząstek ulegnie rozpadowi w danym momencie. Jako grupa rozpadają się w stałym tempie, ale nikt nie może wiedzieć, kiedy konkretna cząstka ulegnie rozpadowi. Podobnie, tabele aktuarialne mówią nam, że pewna liczba osób na raz określony wiek z pewną historią umrze w określonym czasie, ale dane nie mogą nam powiedzieć, kto konkretnie umrze.

Komplementarność niepewności, elastyczność czasoprzestrzenna oraz problem przyczynowości lub „acaualności” podkreślają, że im bardziej badamy fizykę nienewtonowską, tym wyraźniejsze jest to, że nie możemy polegać wyłącznie na schludnych zasadach przyczyny i skutku badanie synchroniczności. W fizyce kwantowej nielokalność wydaje się najbardziej podobna do telepatii. Jeśli dwa sparowane elektrony przeciwnego spinu zostaną rozdzielone, a spin jednego z nich zostanie zmieniony, wówczas spin drugiego zostanie natychmiast zmieniony, bez względu na odległość. Nie można wymieniać między nimi energii ani informacji, ponieważ efekt zachodzi natychmiast, szybciej niż prędkość światła. Wydaje się, że dwie cząstki są połączone – splątane, a nie oddzielne. Przez analogię osoby głęboko zaangażowane („uwikłane”), takie jak bliźniaki, czasami wiedzą na odległość, kiedy bliźniak doświadcza bólu (Mann i Jaye, 2007). Być może telepatia działa w podobny sposób poprzez powiązania w parach. Jednak połączenie kwantowe nie ma znaczącej jakości, która określa synchroniczność. eororyzacja przez analogię może być pierwszym krokiem w kierunku lepszego zrozumienia. Podobnie jak w przypadku rozumowania archetypowego, możemy z przekonaniem stwierdzić, że dwa zdarzenia korespondują ze sobą – cząstka z cząsteczką, ukochana osoba z ukochaną osobą. Nie możemy jednak przypisywać związku przyczynowego telepatii i synchroniczności w żaden sposób akceptowany obecnie przez konwencję naukową.

Ekologiczne męskie

Ekologiczne męskie. (Eco-mens). Znaczące zbiegi okoliczności to nie tylko storczyki, ale także chwasty, dzikie kwiaty i stokrotki. Prowadzą pełen zakres intensywności od niewielkich i mało znaczących przez ciekawe, zabawne i ciekawe typy do bardzo dramatycznych, zmieniających życie. Wymagane są bardziej „realistyczne” wyjaśnienia dotyczące synchronizacji. Pomysł eko-męski może to zrobić. Słowo to sugeruje, że umysł (mężczyzna) jest osadzony w środowisku (eko).

Nasze ciała są osadzone w naszych środowiskach. Bez interakcji ludzkie dzieci nie rozwijają się, po części dlatego, że stymulacja pomaga w rozszerzaniu kory mózgowej. Osoby umieszczone w komorach izolacji sensorycznej mogą doświadczać dziwnych, czasem przerażających podróży (Lilly, 1967). Centralna Agencja Wywiadowcza (CIA) dodała izolację sensoryczną do swojej listy metod tortur. Zakładając słuchawki na uszy, opaski na oczy i tekturę na ręce i ramiona więźniów, agenci mogą głodować więźniów stymulujących i łatwo uczynić ich podatnymi na wpływ z zewnątrz (CIA, 1983). Aby zachować spójność, nasze poczucie siebie wymaga ciągłego wkładu „z zewnątrz” nas. 

Naukowa epistemologia kazałaby nam wierzyć, że jesteśmy oddzieleni od naszego otoczenia; i że z tych obserwacji wyciągamy zasadnicze wnioski na temat wydarzeń zewnętrznych. Fizyka kwantowa wyraźnie pokazała, że przynajmniej na poziomie mikroatomowym obserwacja zmienia to, co obserwujemy. wraz z innymi obserwacjami popiera pogląd, że nasz wydaje się być wszechświatem uczestniczącym, a nie po prostu wszechświatem obserwatorów obiektów (Mans eld, 1995).

Na przykład, efekt Hawthorne’a pokazuje, że kiedy ludzie są obserwowani przez innych, ich zachowanie się zmienia (Mayo, 1933). Ludzka motywacja i podejmowanie decyzji są silnie zdeterminowane przez „charakterystykę popytu w sytuacjach”. Dlatego staramy się spełnić te oczekiwania. Synchroniczność może wskazywać, że jesteśmy bardziej związani z otoczeniem, niż nam się wydaje. Prostym codziennym przykładem jest „wyczucie”, że ktoś się na nas gapi. Odwracamy się i patrzą na nas. Wydaje się, że jesteśmy w stanie dostrzec związek. Sheldrake (2003) wykazał, że jesteśmy wrażliwi na ludzi, którzy się na nas gapią. Ostatnie postępy technologiczne jeszcze bardziej połączyły nasze umysły z naszym otoczeniem. Internet, telefony komórkowe (z wiadomościami tekstowymi), telewizja, radio i media drukowane łączą ludzkie umysły jak nigdy dotąd. Reklamodawcy, politycy, liderzy biznesu starają się wykorzystywać różnorodne dostępne środki, aby kontrolować to, co myśli każda osoba. Podobnie, gdy jedna osoba komunikuje się z inną osobą, mówca próbuje wpłynąć na odpowiedź słuchacza. Zachowanie interpersonalne charakteryzuje się nieświadomymi próbami wywołania pożądanych ról w drugiej osobie (Beitman i Viamontes, 2007). Nasze umysły przypominają pływanie w morzu źródeł informacji nieustannie wpływających na to, co czujemy i myślimy.

Przed eksplozją wkładów medialnych w każdy mózg prehistoryczne istoty ludzkie żyły w małych grupach, z których każda miała wyraźną rolę w grupie. Każda osoba była ważna dla całości (Wilson, 1975). Można więc wysunąć teorię, że jednostki przyjęły specjalistyczne funkcje dla grupy. Kilku zarejestrowało ton emocjonalny grupy, mogąc wyczuć, czy ktoś ma kłopoty. Podczas gdy można polegać na konwencjonalnych wejściach sensorycznych, aby wiedzieć, kiedy ktoś zaginął, „wrażliwi” mogli wiedzieć, czy zaginiona osoba była w niebezpieczeństwie, zmarła lub zamierzała wrócić. rozumowanie opiera się na częstych doniesieniach o tak niezwykłej wiedzy (Feather & Schmicker, 2005), sugerujących możliwość, że te umiejętności (takie jak wiedza, kiedy ktoś ważny dla osoby jest w niebezpieczeństwie, powraca lub umarł) są zdolnościami ewolucyjnymi wciąż w nas.

Nasze dziedzictwo kartezjańskie skłania nas do przekonania, że każdy z nas jest oddzielony nie tylko od naszego środowiska społecznego, ale także od samej Ziemi. Jednak prawie wszystko, co widzimy, słyszymy i dotykają, wychodzi z Ziemi: drzewa, samochody, budynki, psy i ludzie. Nasze ciała są tworzone i utrzymywane ze składników takich jak woda i wapń, które mogą pochodzić tylko z ziemi naszego bytu. Nasze mózgi są zależne od Ziemi; nasze umysły, tak głęboko związane z funkcją mózgu, mają przynajmniej część swojego pochodzenia na Ziemi. Interfejs eir Ziemia-umysł sugeruje, że umysł i materia, psychika i terra-rma mogą być bardziej powiązane niż nam się wydaje.

Nasze połączenie ze środowiskiem stwarza podstawy do poszukiwania znaczeń przez ludzi w celu znalezienia celu, wskazówek i zachęty w zbieżności między umysłem a środowiskiem. Czy sens jest w jakiś sposób ukryty w interakcji umysł-środowisko, czy też, jak sugerują teoretycy prawdopodobieństwa, fałszywe przypisanie znaczenia kaprysowi prawdopodobieństwa?

Teoria prawdopodobieństwa

Teoria prawdopodobieństwa. Konwencjonalna nauka rozwija się poprzez kontrolowane eksperymenty, które sprawdzają statystyczne prawdopodobieństwo zaobserwowanych efektów zachodzących przypadkowo. Jeśli prawdopodobieństwo różnicy między procesem eksperymentalnym a procesem standardowym jest znacznie niższe niż przypadkowe wystąpienie, wówczas eksperyment potwierdza hipotezę, że różnice między procesem eksperymentalnym a procesem kontrolnym są „rzeczywiste”. Statystyka zapewnia zatem główna metoda, dzięki której wiemy, co jest prawdą, a co fałszem. Ponieważ wysoce znaczące zbiegi okoliczności są również bardzo osobiste, znalezienie eksperymentalnego projektu ze standardowym procesem kontroli wydaje się praktycznie niemożliwe. (W jaki sposób eksperymentator kontroluje subiektywną zmienną tworzącą znaczenie?) Synchroniczność tworzy również statystyczny paradoks: te zdarzenia o niskim prawdopodobieństwie mają duże prawdopodobieństwo wystąpienia. Powodem, dobrze wyrażonym przez sceptycznych statystyk, jest ogromna liczba potencjalnych zbieżności między aktywnym ludzkim umysłem w zwykłych środowiskach.

  Jak prawdopodobne jest, że ktoś przywoła osobę, którą znał (lub zna) w ciągu ostatnich 30 lat i w ciągu dokładnie pięciu minut dowie się o śmierci tej osoby? Jedno z takich obliczeń sugeruje, że prawdopodobieństwo wystąpienia wynosi około 0,00003. Ale w populacji 100 000 osób oznacza to, że około 10 z tych doświadczeń powinno mieć miejsce codziennie. (Schick i Vaughn, s. 55)

Statystyczne perspektywy synchroniczności zakładają, że zwykli ludzie nie doceniają prawdopodobieństwa „nieprawdopodobnych” zdarzeń. Urodzinowa niespodzianka służy do wykazania ludzkiej „słabości”. Znana również jako problem urodzinowy i paradoks urodzinowy, zadaje następujące pytanie: „W jakim pokoju 23 osób istnieje prawdopodobieństwo, że 2 z nich będzie miało w te same urodziny? ”Częste odpowiedzi są zwykle dość niskie – 1%, 5%, może 10%. Czy wszystkie dni w roku są 365, więc jak dwie osoby na 23 mogą mieć te same urodziny? Zaskakująca odpowiedź to 50%. Problem związany z urodzinami dotyczy pytania, czy któraś z 23 osób ma takie same urodziny jak inne osoby, a nie jedna osoba. Zdolność do dopasowania jednej osoby do dowolnej innej osoby jest znacznie niższa. Jeśli na liście 23 osób porównasz urodziny pierwszej osoby na liście z innymi, masz 22 szanse na sukces, ale jeśli porównasz każdego z nich do wszystkich, masz 253 szanse. to dlatego, że w grupie 23 osób jest 23 x 22/2 = 253 pary, co stanowi ponad połowę liczby dni w roku. Zatem szansa, że ​​jedna z tych par ma pasujące urodziny, nie jest mała.

Statystycy wykorzystują ten przykład, aby zasugerować, że wysoce znaczące zbiegi okoliczności są o wiele bardziej prawdopodobne, niż większość z nas myśli, ponieważ wydaje się, że nie doceniamy prawdopodobieństwa pewnych zdarzeń. Zaskakująca częstotliwość zgłaszanych synchronizacji może wynikać z następujących przyczyn: (1) życie codzienne zapewnia liczne możliwości znalezienia połączeń między zdarzeniami; (2) ludzie pozwalają sobie na nadmierną elastyczność w identyfikowaniu znaczących związków między zdarzeniami, które mają stosunkowo dużą szansę na współistnienie; (3) podobnie ludzie chętnie uwzględniają sytuacje bliskie wypadkom (Diaconis i Mosteller, 1989); oraz (4) ludzie pragną postrzegać osobiste doświadczenia jako coś niezwykłego (Falk i MacGregor, 1983). Kiedy dana osoba ma znaczenie w mało prawdopodobnym doświadczeniu, statystyki nie mogą wyjaśnić, dlaczego dana osoba ma znaczenie. Statystyki mogą jedynie sugerować, że postrzeganie „mało prawdopodobnego” jest przeszacowane. Badania sugerują, że zbieg okoliczności można uznać za znaczący, gdy postrzega poczucie, że narusza ich pojęcie losowości (Gri2 ths i Tennenbaum, 2001). subiektywne poczucie naruszenia losowości wywołuje duże emocje i poszukiwanie sensu. Badania sugerują również, że sens zdarzenia o pozornie niskim prawdopodobieństwie jest znacznie silniejszy dla osoby doświadczającej tego zdarzenia niż dla tych, którzy słyszą opowieść o czyjejś synchronizacji (Falk, 1989).

Wyjaśnienie pragmatyczne

Pragmatyka. Metoda naukowa zazwyczaj wymaga sformułowania testowalnej teorii, aby obserwacja mogła być uznana za „rzeczywistą”. Gdy teoria testowa nie jest łatwa do opracowania, szczegółowy opis zjawiska może pomóc w jej rozwoju. Pragmatyści twierdzą, że wykorzystujemy wiele pomysłów i wykonujemy wiele zachowań bez silnej teorii i bez wsparcia statystycznego. Dajemy leki przeciwdepresyjne na depresję bez dużej wiedzy na temat ich działania i jeszcze mniej wiedzy na temat patofizjologii depresji. Podobnie wiele nadciśnienia jest idiopatyczne, jednak opracowano wiele różnych i skutecznych metod leczenia. Jeszcze mniej jasne są mechanizmy działania psychoterapii, ale istnieją dobre dowody na to, że psychoterapia jest pomocna.

Niezależnie od tego, czy synchronizacje są przypadkowymi przypadkami, czy czymś więcej, mogą być przydatne. Jak opisano później, synchronizacje mogą zapewniać pocieszające wsparcie, spostrzeżenia interpersonalne i intrapsychiczne, pomoc i wskazówki. Doświadczenia synchroniczności mogą zwiększyć poczucie więzi z innymi i otoczeniem, a także wzbudzić uznanie, wdzięczność i duchowość oraz wyjaśnić cel w życiu. Jak opisał Coughlin (w tym tomie), te siły kontrolujące życie i życie promują zdrowie i dobre samopoczucie. Być może nie znamy mechanizmu tworzenia synchronów, ale korzystanie z synchroniczności może pomóc ludziom żyć lepiej